Çin sinemasının dikkat çeken yeteneklerinden Yönetmen Pengfei, son eseri “Take Off” ile uluslararası arenada ses getirmeye devam ediyor. Film, dünya prömiyerini Tokyo Uluslararası Film Festivali’nin ana yarışma bölümünde gerçekleştirerek eleştirmenlerin ve izleyicilerin odağı oldu. Festivalde sadece Çin sineması değil, Japon sinemasının usta ve genç kuşak temsilcileri de bir araya geldi; 94 yaşındaki usta yönetmen Yamada Yoji ve 'Kokuho' filmiyle Kurosawa Akira Ödülü'nü kazanan Lee Sang-il, TIFF Lounge etkinliğinde Japon sinemasının geleceği, oyuncu disiplini ve sanatın zorlukları üzerine derinlemesine bir sohbet gerçekleştirdi. Bu önemli buluşma hakkında daha fazla detay için Yamada Yoji ve Lee Sang-il'in Japon sinemasının geleceği hakkındaki Tokyo Festivali sohbeti başlıklı içeriğimize göz atabilirsiniz. Pengfei, daha önceki filmlerinde olduğu gibi bu yapımda da işçi sınıfının ve marjinalize edilmiş toplulukların duygusal dünyasına odaklanırken, hikayeyi benzersiz bir 'masalsı' katmanla zenginleştiriyor.
- Edebi Köken: Film, Shuang Xuetao’nun “The Aeronaut” adlı novellasından uyarlandı.
- Temel Çatışma: Sıradan yaşamın zorlukları ile uçma hayalinin yüceliği arasındaki denge.
- Sanatsal Değişim: Pengfei, önceki filmlerindeki statik çekimlerden farklı olarak, 'Take Off'ta hareketli kameralar kullanarak karakterlere daha yakın duruyor.
- Tematik Derinlik: Çin’in 1970’lerden günümüze uzanan dramatik ekonomik dönüşümü arka plan olarak kullanılıyor.
Gökyüzüne Adanmış Bir İşçi Hikayesi: Li Mingqi'nin İmkansız Seçimi
“Take Off”, Çin’in Kuzeydoğu bölgesinde yaşayan sıradan bir işçi olan Li Mingqi’nin (Jiang Qiming) hayatına odaklanıyor. Li, babasından miras kalan uçma saplantısını on yıllara yayılan bir tutkuyla sürdürür. Ancak, ev yapımı bir uçan makinenin trajik bir kazaya neden olarak kayınbiraderini sakat bırakması, bu hayalin bedelini ağırlaştırır. Li ve eşi (Li Xueqin), terk edilmiş bir fabrika müzesini dans salonuna çevirerek ve sıcak hava balonuyla turistik cazibe yaratarak hayata tutunmaya çalışır.
Ancak hikaye, yeğeninin kritik hastalığıyla bir dönüm noktasına ulaşır. Li Mingqi, ya yeryüzündeki kısıtlı yaşamını kabullenecek ya da ailesini kurtarmak için son bir risk alıp, yıllardır bastırdığı hayali uğruna her şeyini tehlikeye atacaktır. Bu zorlu ikilem, filmin duygusal derinliğini oluşturan temel taşıdır.
Pengfei'nin Sanatsal Evrimi: Edebiyattan Sahiciliğe
Daha önce “Underground Fragrance” ve “The Taste of Rice Flower” gibi filmleriyle tanınan Pengfei için “Take Off”, bir edebiyat eserini ilk kez sinemaya uyarlama deneyimi oldu. Yönetmen, önceki çalışmalarındaki aşk ve aile temalarını koruduğunu, ancak bu filmde bireylerin hayalleriyle olan duygusal dinamiklerini de ekleyerek hikayeyi daha derin bir seviyeye taşıdığını belirtiyor.
“‘Take Off’ romantizm yüklü bir uçuş unsuruna sahip. Ancak bu ruhu ayakta tutan şey, ayağı yere basan somut yaşamdır. Bu temel olmadan, uçuş unsuru kalbe dokunmazdı.” - Yönetmen Pengfei
Kuzeydoğu Çin’de emekli fabrika işçileriyle yaptığı kapsamlı saha araştırması, Pengfei’nin filmin sahiciliğine olan bağlılığını gösteriyor. Yönetmen, bu işçilerin geçmişlerini canlılık ve mizahla anlatmalarının, filme o sıcak ve esprili havayı katmakta ilham verdiğini aktarıyor. Li Mingqi karakteri için, “Journey to the West” ve “The Long Season” ile tanınan Jiang Qiming seçimi, oyuncunun romandaki karakterin 'mesafeli' duruşuna mükemmel uyumu sayesinde kritik önem taşıdı.
Sinematografik Değişim ve Kalıcılık Teması
Pengfei, “Take Off” için alışılagelmiş stilinden büyük bir sapma yaptı. Görüntü yönetmeni Lv Songye ile çalışarak, önceki filmlerindeki statik çekimler yerine, bu filmin tamamını hareketli kameralarla (el ya da ray üzerinde) çekme kararı aldılar. Amaç, kamerayı oyunculara mümkün olduğunca yakın tutarak, deyim yerindeyse, 'nefeslerini' bile yakalamaktı. Bu, seyircinin karakterlerin duygusal yoğunluğunu daha net hissetmesini sağlayan cesur bir tercihtir.
Şeytanın Avukatı: Vazgeçmek Gerçek Bir Azim Göstergesi mi?
Film, Li Mingqi’nin azmini anlatırken, akla “Forrest Gump” gibi karakterleri getirse de, Pengfei önemli bir ayrım yapıyor. Li Mingqi’nin azmi bilinçli bir seçimken, Gump’ınki daha içgüdüseldir. Pengfei, azmi geleneksel anlamda sürekli peşinden koşmak yerine, “vazgeçme eylemi” üzerinden tanımlamayı seçiyor: Karakter hayalini bir kenara bırakır, ancak bu sevginin bittiği anlamına gelmez. Hayat onu bir kez daha köşeye sıkıştırdığında, o hayali tereddütsüzce tekrar kucaklar.
Ancak burada akla şu soru geliyor: Bir hayali bırakıp, ancak zorunluluk anında ona dönmek, gerçekten kahramanca bir azim midir? Yoksa bu, orta yaşın getirdiği sorumluluklardan kaçınma eğiliminin trajik bir yansıması mıdır? Pengfei, hikayesinin bu ikilemleri evrensel bir dille sunduğunu ve “masalsı” yapısıyla izleyiciye, kaybolmuş gençlik hayallerinin bedelini ödemeye hazır olup olmadıklarını sorduğunu ifade ediyor.
Pengfei, gelecekte Shuang Xuetao ile çalışmaya devam etmeyi planladığını belirterek, Kuzeydoğu Çin’in işçi sınıfı yaşamlarına dair anlatım yolculuğunun daha yeni başladığının sinyallerini veriyor.
